Stephan

 

IK BEN DAKLOOS

IK BEN VADER, ZOON EN WAS VRACHTWAGENCHAUFFEUR

 

Het verhaal van Stephan er één met vele hoofdstukken. Het gaat van vrachtwagenchauffeur tot nachtportier en van vader worden tot dakloos geraken. Vragend naar vooroordelen vertelt hij over ‘zijn’ bankje. Stephan zat altijd in het park in Nuenen. Daar bij het voormalig klooster, midden in het centrum zat hij op zijn telefoon te spelen. Het begon met het spel Snake op de Nokia, 20 jaar terug. Later werd dat Farm Heroes Saga. Hij zit in level 2730. Om dat level te halen, moet je behoorlijk vaak op een bankje gezeten hebben.

 

“Ik zat daar op dat bankje maar te spelen. Regende het, ging ik in de kiosk zitten. Mensen praatten erover, ook tegen mijn ouders”; ‘die lange zat weer op z’n bankje, heeft zeker niks anders te doen’. Met zijn twee meter vijftien en breed postuur valt hij sowieso op. Hij was dan ook een bekende verschijning in het dorp.

 

Respect

 

Stephan vertelt al snel over het respect dat hij voor zijn ouders heeft. Hij ziet ze elke week. Uit het verhaal dat hij me doet blijkt een enorme liefde tussen hem en zijn ouders: “Niemand komt aan mijn ouders. Anders heb je een probleem met mij. In de tijd dat ik dakloos was, kwam mijn vader me iedere week ophalen. Ze wisten van mijn bestaan af en hielden toch hun respect voor mij, daar ben ik ze dankbaar voor.”

 

Dakloos

 

Een boom ergens bij de TU Eindhoven. Daaronder sliep Stephan. Een boom waaronder hij droog lag, regen kwam er niet naar binnen. “Die boom was mijn huis”, zo zegt ‘ie.

 

“Vijf jaar heb ik daar geleefd, vijf jaar lang. Bij tien graden onder nul lag ik daar nog, droog en warm. De bewaking van het terrein wist dat ik deze boom gebruikte en ze lieten het toe. Ze tolereerden het. Soms kwamen ze eten brengen. Of een pak shag. Ze hielpen me. Zolang ik geen rotzooi maakte, was het okay.Soms namen ze mij mee op koude dagen, als het sneeuwde. Dan kwam er een bewaker met de auto langs.” ’Kom’, zei de bewaker, ‘we gaan binnen koffie drinken’.

 

“Ik had spijkers en schroeven in die boom geslagen. Daaraan hing ik een toiletrol en kleding. Op de bodem lagen dennennaalden die de grond warm hielden. Eens in de week sliep ik bij de nachtopvang. Voor vier euro kreeg ik een warme douche, wat eten en een droge deken mee naar buiten.

 

Soms nam ik een maatje mee. Hij snurkte. Bij het ochtendgloren liepen studenten en medewerkers langs. Dan zag je de mensen kijken naar het gesnurk. Ze keken richting ons maar ze zagen niks. Niemand zag mij onder die boom uitkomen. Ik liep er altijd aan de achterkant uit. Ze hoefden niet allemaal te weten dat ik daar lag.” Huisje, boompje, beestje maar nooit thuis. “In mijn jongere jaren ben ik twaalf jaar vrachtwagenchauffeur geweest. Ik reed op het buitenland en verdiende goed. Daarnaast werd ik nachtportier bij onder andere café Movies op het stationsplein. Ik werkte iedere dag van de week. Maar ik had ook een vrouw thuis zitten.

 

Ze raakte zwanger en we kregen een dochter. Op een gegeven moment wilde ik niet meer de hele week in die vrachtwagen zitten. Zondagavond weg en zaterdagochtend thuis. Ik zag mijn kind niet opgroeien en wilde meer bij mijn gezin zijn. Een baan als chauffeur binnenland kwam op mijn pad.

 

“Allemaal leuk, maar ik ging tweeduizend gulden in salaris terug. Dat was moeilijk.
Mijn vrouw wilde ook nog scheiden van me en van het een kwam het ander.”

 

Stephan raakte alles kwijt en dakloos. Zijn dochter zag hij een aantal jaren niet. Dat deed pijn. Ze is nu vierentwintig en het contact is weer goed. Geëmotioneerd vertelt hij over een periode dat ze iedere dag naast haar oma zat in het ziekenhuis. Ze lag daar wegens ernstige gezondheidsklachten. Haar oma, Stephan’s moeder dus, maakt het inmiddels weer goed.

 

Een nieuw hoofdstuk

 

Sinds de zomer van 2018 woont Stephan in een appartement. Hij krijgt er begeleiding. Hoewel in het begin de muren op hem afkwamen, is dit wel echt zijn thuis geworden. Er wonen twee katten bij en hij zegt blij te zijn met de rust die hij er gevonden heeft.

 

Eind goed al goed? Na alles wat hij tijdens dit gesprek vertelt heeft zou je zeggen dat na hoofdstuk weer een nieuwe volgt. Wie weet wordt Stephan nog wel acteur, gaat hij terug op de vrachtwagen of wordt hij straks Opa.

 

Eén ding is zeker; Stephan is niet dakloos, geen dief en ook niet meer die lange nietsnut op het bankje in het Nuenense park. Stephan is zoveel meer dan dat. Respect voor Stephan.

 

Door Nills Bouman
www.eindjeschrijven.nl