Nills

 

IK BEN EEN JUNK

IK BEN VADER, VRIEND EN ERVARINGSDESKUNDIG STRAATWERKER

 

Dit interview is tot stand gekomen i.s.m. Anne-Marie Walrecht; schrijver, moeder en ervaringsdeskundige in opleiding.

 

Ik vertel je het verhaal van Nills. Het verhaal van Nills, die psychiatrisch patiënt was, verslaafd was en jarenlang rondhing in de gabberscene. Maar ook het verhaal van diezelfde Nills, die nu vader is van een prachtige dochter, schrijver is en zichzelf als straatwerker inzet voor de daklozen van Eindhoven. En vechter voor rechtvaardigheid en de-stigmatisering.

 

Angst versus trots

 

Nills zijn leven werd beheerst door grote angsten. Angst voor anderen, en angst voor zichzelf, angst voor de straat en angst voor het beeld dat anderen van hem hadden. Nu wordt zijn leven echter gekenmerkt door trots. Hij vertelt me dat hij trots is omdat hij zo ver in zijn herstel is gekomen. Dat hij trots is op wat hij allemaal heeft bereikt.

 

“En” zegt hij, “op die trots, daar blijf ik de rest van mijn leven op voortbouwen. De trots geeft me vleugels, zorgt voor een nog grotere drive om te leren leven met mijn valkuilen. En die maakt dat ik successen boek, voor mezelf en voor anderen.”

 

Rechtvaardigheid

 

Het gevoel te willen strijden voor rechtvaardigheid komt vooral voort uit zijn eigen ervaringen en dan met name zijn ervaringen met stigmadenken. Nills heeft in zijn leven namelijk veel last gehad van dat stigmadenken. Door anderen maar ook (en misschien nog wel meer) door zichzelf.

 

Nills vertelt: “Ongemerkt en heel veel en vaak heb ik te maken gehad met vooroordelen. Het is zeker niet altijd de bedoeling geweest van mensen om te stigmatiseren maar het gebeurde toch.”

 

Die stigmatisering ging heel ver. Zo ondervond hij onder andere hoe belemmerend het was voor zijn herstel, doordat zijn psychiater hem vertelde dat ‘ie waarschijnlijk nooit meer zonder medicatie zou kunnen functioneren. En dat hij een heleboel dingen niet meer zou kunnen doen door zijn diagnoses. En Nills geloofde het. Die vrouw had er voor doorgeleerd, toch?

 

Daarnaast kreeg hij te maken met stigmatisering bij zijn oude werkgevers, waar vaak zijn kant op werd gewezen als er iets mis was. Was er iets kwijt? Die junk zou het wel weer hebben gedaan.

 

Erger nog vond Nills zijn zelfstigmatisering. “Ik kon destijds niet meer naar mezelf kijken. In de spiegel zag ik een lelijke junkenkop en ik verfoeide die, ik herkende mezelf gewoon niet meer. Zelfs mijn moeder noemde me een junk. Ik schaamde me, voor mezelf en voor anderen. Niemand mocht me zo zien.”

 

Gabberscene

 

Nills was een vrolijk kind. Maar nadat hij rond zijn vijftiende in de gabberscene belandde, ging na een paar jaar uitbundig feesten, dat vrolijke er wel vanaf.

 

Samen met zijn vriendengroep haalde Nills hele nachten door. Alle anderen leken wel ‘in control’ te zijn maar Nills was dat uiteindelijk niet. Hij was grenzeloos in zijn gedrag en met name in zijn gebruik.

 

Hij was dan wel onderdeel van een vriendengroep, vaak zat ‘ie er maar wezenloos bij. “Ik voelde me meer en meer buiten de groep vallen. Ik dacht dat ze over me praatten en vertrouwde ze op een gegeven moment gewoon niet meer. Langzaam maar zeker veranderde ik in een schuwe, wantrouwige en angstige jongen.”

 

Angst en een broer

 

Ineengedoken in zijn capuchon liep Nills vaak over straat, bang voor alles en iedereen maar vooral  bang voor het beeld dat anderen van hem hadden. Vanaf het moment dat hij uit huis ging, zo rond zijn twintigste, ging het helemaal bergafwaarts met hem. Hij gebruikte steeds meer en raakte steeds verder weg van zichzelf.

 

Groot was zijn angst voor het beeld dat zijn zusjes in en na de puberteit bewust mee zouden krijgen van het hebben van een verslaafde broer. Dat beeld wilde hij zo graag voorkomen. Hij was de grote broer en ze keken tegen hem op. En dat werd zijn grootste drijfveer om het tij te kunnen keren.

 

“Ik wilde niet die broer zijn die niks van zijn leven maakte. Ik wilde echt een voorbeeld voor ze zijn. Gelukkig is dat gelukt. Toen zij vijftien waren was ik al voor een deel in herstel.”

 

Thuisloos

 

Op zijn 23e werd Nills voor het eerst voor een langere periode opgenomen. Daar in de kliniek verminderde zijn gebruik drastisch. Ondanks dat, veranderde zijn gedrag enorm, het wisselde zelfs per seizoen.

 

Door de grote variëteit aan medicijnen was hij dan weer psychotisch, dan weer depressief om zich daarna weer manisch en euforisch te voelen.

 

Het was een heftige tijd waarin hij het gevoel had in een emotionele rollercoaster te zitten. Niets gaf hem de rust die hij zo hard nodig had.

 

Na zijn opname verhuisde hij zo’n acht keer in zes jaar tijd. Nooit eerder voelde hij zich zo ontheemd. Hij was zoveel kwijtgeraakt maar vooral was hij het gevoel van ‘thuis’ te zijn kwijt.

 

Ommezwaai

 

Tot rond zijn dertigste de grote ommezwaai kwam. Na vele omzwervingen kreeg hij een mooi huisje in zijn oude vertrouwde buurt toegewezen. Hij kwam toen pas weer echt thuis.
Hij begon zichzelf steeds beter te leren kennen en niet alleen als iemand met diagnoses en kwetsbaarheden.

 

Met glinsterende ogen vertelt hij: “Ik begon echt de persoon te worden die ik wilde zijn. Ik merkte dat ik positief in het leven stond en een brede interesse had, vooral in mensen. Dat was echt zo fijn om te merken.”

 

Ervaringsdeskundige

 

Aangemoedigd door zijn collega’s besloot hij de opleiding tot ervaringsdeskundige te gaan doen. Om zo voor anderen ook ruimte voor herstel te kunnen gaan maken.

 

En dat dat gelukt is staat als een paal boven water. Hij is momenteel veel bezig met ervaringsdeskundigheid en hij kiest daar ook bewust voor. Hij werkt nu voor Ervaring die Staat als straatwerker. Daarnaast maakt hij ook meters met zijn eigen bedrijf, eindjeschrijven.nl, onder andere met het schrijven van deze verhalen.

 

Balans

 

Privé gaat het hem ook voor de wind. Hij kocht zijn eerste huis in 2017 en kreeg begin 2018 een kindje. Trots vertelt hij: “Ik ben een goede vader en partner en een betrokken vriend voor mijn vrienden, die mij zeer dierbaar zijn”.

 

In zijn vrije tijd  fotografeert Nills graag en gaat hij op ‘Urbex’ ontdekking in oude gebouwen. Hij houdt van muziek en bezoekt graag concerten. Daarnaast schrijft hij graag gedichten, verhalen en organiseert schrijfbijeenkomsten.

 

Nills durft bijna te zeggen dat hij een balans heeft gevonden. Uiteraard heeft hij nog zo zijn kwetsbaarheden en valkuilen. “Maar”, zegt Nills,  “Als ik weer een valkuil tegenkom leg ik er gewoon een plank overheen.”

 

“Ik ben een stuk minder grenzeloos en ik vind het belangrijk om er verzorgd uit te zien. En ook al zijn de kwetsbaarheden er nog, ik ga er steeds milder naar mezelf toe mee om. Ik weet wanneer ik rust moet inbouwen en welke medicatie goed voor mij is.”

 

“En de vooroordelen zijn uit mijn hoofd. En dat is voor mij het belangrijkste!”.

 

Auteur: Anne-Marie Walrecht
www.eindjeschrijven.nl