Mark

 

IK BEN MISLUKT, EEN JUNK, EEN LEUGENAAR

IK BEN LOYAAL, HEB HUMOR EN BEN TROTS OP HOE IK IN HET LEVEN STA

 

Mark Vervoort. Geboren in de jaren ’80. Rasechte Eindhovenaar. Fervent PSV-supporter: “Ik bezocht zowel uit- als thuiswedstrijden, ook de Europese.” Een man die in al zijn bescheidenheid een verhaal heeft waarover een boek geschreven zou kunnen worden. Sterker nog, hij begon er al aan: “eenmaal dakloos begon ik op mijn laptop een boek over mijn leven te schrijven.”

 

Maar hij lééft het boek natuurlijk ook. Een boek dat begint als Mark opgroeit in een gewoon gezin, zonder poespas. Met een hardwerkende vader en liefhebbende moeder. Alles is okay, tot in zijn puberteit.

 

De eerste ontwrichting

 

Het leven van de Eindhovenaar wordt opgeschud op zijn dertiende. Zijn moeder overlijdt. Deze gebeurtenis heeft een enorme impact. Zijn vader bovendien, blijkt niet al te goed voor Mark te kunnen zorgen. “Hij kon eigenlijk nog geen ei bakken, dus ik nam veel taken in huis over”, zo vertelt ‘ie. De -bescheiden- erfenis die vrijkomt nadat ook Mark’s oma overlijdt leverde nog meer problemen op: “Er waren neefjes bij die jaloers waren dat ik het geld erfde.” Terwijl er natuurlijk geen enkele reden was om jaloers te zijn, mijn moeder was dood!”.

 

Het gevolg? “Ik heb op één neefje na, geen enkel contact meer met deze familie.”

 

Het leven gaat door

 

Mark zit in deze periode op het vwo, maakt dat af en gaat vervolgens een hbo-opleiding volgen.

 

Daaropvolgend werkt hij in de sales bij energie- en telefoonmaatschappijen, zoals Telfort. Hij heeft een relatie die bijna vijf jaar duurt en is lid van een amateur-voetbalclub waar hij regelmatig te vinden is voor een eerste, tweede én de bekende derde helft. Zijn passie was en is ook PSV. Mark bezoekt veel wedstrijden en support het team fanatiek. Rellen is er niet bij, daar houdt hij niet van.

 

Nieuwe liefde en het noodlot

 

Mark is eind twintig en leert een vrouw kennen. Ze neemt drie kinderen mee uit een eerdere relatie. Ze zijn nog klein: één, drie en zes. Hij beschrijft dit als niet de makkelijkste keus.

 

“Maar ik gaf mijn hele hart aan het gezin. Ik heb voor de kinderen gezorgd alsof het de mijne waren. Ik was loyaal aan mijn gezin en deed alles voor ze.”

 

Waar hij in juni 2012 verliefd wordt en de wereld roze kleurt, kleurt het leven zwart nadat een nieuw noodlot toeslaat. “Op een dag kom ik bij mijn vader binnen en zie hem op bank liggen. De verwarming staat op twintig graden en zijn lichaam is al aan het ontbinden. Een afschuwelijk beeld dat me altijd zal bijblijven.” Mark gaat vanaf nu als wees door het leven. Het gemis aan zijn vader is nog altijd groot.

 

De erfenis

 

Zijn oma overlijdt een jaar later. De oma van de kant Vervoort. Opa Vervoort had tot het jaar ’86 een fabriek. Deze stond in Best.

 

De fabriek heeft de schoorsteen in huize Vervoort altijd goed laten roken.

 

En er is ook wat geld overgebleven: Mark wordt een bedrag van maar liefst negenhonderdduizend euro nagelaten. Of hij blij is met dat geld laat hij tijdens ons gesprek in het midden.
De dood van zijn vader en oma hebben een grote impact. Het gemis aan hen is groter dan de som geld die uit de erfenis los komt. Mark vertelt: “Terwijl ik langzaam depressief werd, stonden de kinderen iedere ochtend te springen aan mijn bed.” Ik kon er niet meer tegen en ontdekte dat cocaïne me een goed gevoel gaf. In het begin een gram per dag maar dat duurde niet lang. Ik gebruikte al snel tien tot twintig gram per dag.”

 

Drugs maken meer kapot dan je lief is

 

“Ik nummerde mijn zakjes: 1/20, 2/20 enzovoorts. Die bewaarde ik dan in mijn sok. Mijn vrouw wist van niks. Maar onder invloed raakte ik van alles kwijt, ook de zakjes coke.

 

Die vond ze dan en ik had altijd wel weer een of ander smoesje. Je wordt een goede leugenaar als je drugsverslaafd bent”, verzucht hij. Het geld vliegt er in een korte tijd doorheen. En dat niet alleen, zijn vrouw wil ook nog van hem scheiden. Het huwelijk duurt uiteindelijk nog geen jaar en het huis word verkocht.

 

Mark gaat in een chalet wonen en zet zijn leven daar snuivend door. De eigenaar van het park vindt regelmatig kwijtgeraakte zakjes coke en krijgt er op een gegeven moment genoeg van.
Na waarschuwingen word hij het park uitgezet en raakt ook die chalet kwijt.

 

Van negen ton op de bank, naar slapen op de achterbank

 

Twee katten en een auto is alles wat overblijft. Mark rijdt naar een parkeerplaats langs de A2 bij Soerendonk. De auto is vanaf nu zijn huis. Naar eigen zeggen vindt Mark zichzelf heel erg zielig. Hij overdenkt zijn fouten en is nog altijd depressief. “Ik voelde me schuldig, had mijn ex bedonderd en mocht niet meer zorgen voor de kinderen. Ik voelde me een mislukkeling, een leugenaar.”

 

Na een poosje rijdt hij naar Eindhoven en leeft verder in zijn auto. Hij zet de wagen daar neer waar WiFi is. Waarom? “Omdat ik niks te doen had en mezelf bezig wilde houden met Netflix en Youtube.”

 

Er is werkelijk geen cent meer over, de erfenis is op. Zijn ex brengt hem soms voedselpakketjes.

 

Zijn oude vrienden van de voetbalclub ziet hij ook niet meer. Schaamte, depressie en schuldgevoel maakt dat hij met niemand meer omgaat.

 

Nieuwe kansen

 

Rond november 2016 wordt Mark geattendeerd op het daklozendiner, dat jaarlijks georganiseerd wordt door KDET. Hij gaat erheen en maakt kennis met deze club mensen. Hij voelt zich er welkom en gewenst. En dat niet alleen. Hij krijgt via KDET en stichting Ervaring die Staat begeleid wonen aangeboden. Een kamer in een huis met meerdere mensen geeft hem weer een warme plek.

 

Een plek waar hij gezelligheid vindt. En rust. Een nieuw hoofdstuk breekt aan, mét de twee katten die op hun beurt loyaal aan ‘m blijven, ondanks het leven in een auto.

 

Mark gaat werken bij de stichting en doet dat nu nog. Hij maakt er meubels, geeft rondleidingen door de stad aan studenten en mensen uit het bedrijfsleven en deelt daarin zijn ervaringen als dakloze. Hij kookt voor de gasten van de nachtopvang en doet nog veel meer.

 

“Eenmaal op de zaak ben ik loyaal aan de mensen. Daarbuiten vooral aan mezelf.”

 

Maar ook weer aan zijn maten van vroeger. Sinds kort bouwt hij oude vriendschappen weer op. “Samen naar de club, net als toen. Biertjes drinken en lol maken. Gewoon zoals het was. In het nieuwe seizoen wil ik ook weer zelf op het veld staan”, zegt hij lachend.

 

Een herpakte Mark vertelt nu vol passie hoe trots hij is op zichzelf. Trots op hoe hij uit deze spiraal weer de weg naar boven vond.

 

En: “trots op hoe ik in het leven sta. Na mijn val ben ik opgestaan. Dit kan iedereen overkomen maar ook iedereen kan er weer uit komen. Ik kijk weer vooruit en ben blij met hetgeen ik nu heb en doe.”

 

En zo staat Mark in het leven; sterk en daadkrachtig.

 

Door Nills Bouman
www.eindjeschrijven.nl