Kim

 

IK BEN EENZAAM EN ZIT IN DE OPVANG

IK BEN MOEDER EN WERK MET MIJN ERVARINGEN

 

“Ik voelde me onzichtbaar. Niet gehoord en begrepen. Ik voelde me eigenlijk heel klein. Als een smurf. Alleen op de wereld. Wie ga je bellen en met wie ga je praten? Met niemand. Wie kán ik bellen? Ik sta er alleen voor. Ik was eenzaam en zat in de opvang.”

 

Kim heeft veel voor haar kiezen gehad. Maar een leven van pijn, verdriet en eenzaamheid heeft zich omgezet in een leven van plezier, zingeving en liefde. Wat nu rest is een stuk minder pijn en slechts een vleugje eenzaamheid.

 

Blijf van mijn lijf

 

Kim heeft halverwege de jaren nul moeten vluchten.

 

Haar ex, met wie ze een dochter heeft, kon zijn handen niet thuis houden. Kim belandde in Maastricht. Bij het blijf-van-mijn- lijf-huis. Helaas was ze niet veilig voor haar ex: hij zocht haar daar op. Er werd besloten dat ze weg moest omwille van haar veiligheid. Ze belandde in Venlo waar ze in een moeder-kindopvang terecht kwam.

 

Haar dochter echter was opgenomen in een pleeggezin. Kim zag haar niet meer. De confrontatie met moeders met hun kinderen was daarom veel te heftig voor haar.

 

In het krappe jaar dat ze in Venlo was ondergebracht, ging ze psychisch achteruit en begon te drinken. “Ik dronk sterke drank. Om maar niet te voelen. Iedere dag ging ik de straat op uit ellendigheid. Ik wilde niet binnen zijn. Niet bij die vrouwen die nog wél hun kind verzorgden.

 

Maar buiten was ik al net zo alleen als daar binnen.

 

Ik kende niemand in Venlo, was ontzettend eenzaam en alleen. Toch voelde ik me buiten het meest op mijn plek. Daar dronk ik en liep ik rond door de stad.”

 

Pijn en verdriet

 

Nadat men tot de conclusie kwam dat de opvang in Venlo niet de plek voor Kim was, kwam ze in Eindhoven terecht. In het Ritahuis van stichting Neos om precies te zijn. Het Ritahuis was een opvang voor vrouwen in moeilijkheden. Vaak zonder vaste woon- of verblijfplaats.

 

“Een dag na mijn verjaardag kwam ik daar terecht. In een nieuwe stad.

 

Mijn dochter was nog steeds bij me weg. Zij zat nog in Limburg op een voor mij onbekende plek.

 

Het feit dat ik haar achter heb moeten laten maakte me kapot. Ik kon alleen maar huilen, huilen, huilen en voelde me ontzettend alleen. Op een gegeven moment kwam ik op een punt dat ik nóg minder wilde voelen en ik ontwikkelde een nieuwe gewoonte; speed gebruiken”, zo vertelt ze.

 

De dealer woonde naast het Ritahuis, in het ‘Labrehuis’. De stap naar veel gebruiken was dan ook klein. Door omstandigheden werd ze op een dag het Ritahuis uitgezet. Ze raakte dakloos en ging naar de nachtopvang. De regel is daar: ’s morgens eruit en ’s avonds erin. “Het was gewoonweg vernederend om dáár te moeten verblijven.”

 

Een appartement op het Stratumseind was Kim’s volgende station. “Ondanks het lage inkomen dat ik had, kon ik het me veroorloven daar te gaan wonen. Mijn maten van de straat verbleven ook regelmatig bij mij. Door veel drank-en drugsgebruik ging ik achteruit. Ik werd bang. Bang op straat, bang voor anderen. De deur bleef voor de meesten gesloten en ik zat bijna alleen nog maar binnen. Ik was zo paranoia als een deur, kwam ik achter.”

 

Herstellen in Helmond

 

“Ik móest daar weg. Letterlijk met alleen een tasje vol kleren vertrok ik naar Helmond, waar ik een appartement vond.” Het bleek een goede zet. Kim stopte onmiddellijk met speed gebruiken en begon te beseffen dat het anders moest. Haar straatvrees duurde ook in Helmond nog een tijdje voort.

 

Tot ze een hond kocht, Booh genaamd. “Booh zorgde ervoor dat ik naar buiten moest. Hij vond het geweldig om rond te rennen op het veld voor de deur. Voor mij was dit het begin van herstel.” Steeds vaker ging ze de deur uit en raakte uit haar isolement. Ze zocht en vond therapie. Diverse heeft ze er gevolgd. De therapieën vulde haar dagen voor een langere tijd. En tussendoor ging ze steeds vaker op en neer naar Eindhoven. Waar ze ondanks alles wel haar vrienden had.

 

Eén vriendschap draaide uit op een relatie. En niet alleen dat. Een rond buikje verraadde een nieuw groot geluk: Jaimy. Geboren in 2016 en Kim haar álles. Zie haar bezig met haar zoon en het geluk, de liefde en het plezier spatten er vanaf.

 

En al ging de relatie met Jaimy’s vader over, het contact is er niet minder om. Jaimy is dan ook regelmatig bij hem te vinden. Jaimy en Kim wonen inmiddels in een mooi huis in de wijk Philipsdorp. Ze is er trots op en blij mee en zal nooit meer anders willen.

 

Kracht en kennis

 

De kracht die Kim uitstraalt is groot. Na al het leed is ze er bovenop gekomen. Haar werk bij ‘Inloophuis het Hemeltje’, doet ze met veel plezier.
Het Inloophuis is voor heel veel dak- en thuislozen dé huiskamer. Velen komen er dagelijks binnen om op te warmen of gezelschap te zoeken. Even weg van het harde bestaan buiten.
Ze groeit er als mens en zet daar onder andere haar ervaringen in.

 

Kim kent veel van de bezoekers. Ook mensen met wie ze in haar ‘vorige leven’ omging.

 

Maar die jaren zijn voorbij. Jaren die plaatsgemaakt hebben voor tijden van geluk en kracht.

 

Haar volgende doelen? “Misschien ga ik een opleiding volgen in communicatie. Of weer iets met grafische vormgeving. Ik ben laatst gevraagd een uitnodiging te ontwerpen voor onze open dag. Heerlijk om weer lekker creatief bezig te zijn”, zegt ze trots.

 

Wie weet wat de toekomst zal brengen. In ieder geval niet meer eenzaam en in een opvanghuis.

 

Nooit meer.

 

Door Nills Bouman
www.eindjeschrijven.nl